Ο Bill Gates σε μια πρόσφατη ομιλία του σε ένα γυμνάσιο, μίλησε για 11 κανόνες ζωής που δεν έμαθαν και δεν θα μάθουν στο σχολείο. Μιλάει για το πως οι «προοδευτικοί» δάσκαλοι δημιούργησαν μια γενιά χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας και πως…
αυτή αντίληψη προετοιμάζει τα παιδιά να αποτύχουν στον πραγματικό κόσμο.
Κανόνας 1: Η ζωή δεν είναι δίκαιη – συνήθισέ το!
Κανόνας 2: Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την αυτό-εκτίμησή σου. Περιμένει πρώτα να επιτύχεις εσύ ο ίδιος κάτι ΠΡΙΝ αισθανθείς καλά με τον εαυτό σου.
Κανόνας 3: Δεν θα κερδίσεις 60.000 ευρώ το χρόνο τελειώνοντας το σχολείο. Δεν πρόκειται να γίνεις αντιπρόεδρος με δωρεάν αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο μέχρι να τα κερδίσεις και τα δύο.
Κανόνας 4: Εάν νομίζεις ότι ο καθηγητής σου είναι σκληρός, περίμενε μέχρι να δεις το αφεντικό.
Κανόνας 5: Το γύρισμα των μπιφτεκιών δεν σου μειώνει την αξιοπρέπεια. Οι παππούδες σου είχαν μια διαφορετική λέξη για αυτή την εργασία: την έλεγαν ευκαιρία.
Κανόνας 6: Εάν τα μουσκέψεις, ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ. Γι’ αυτό μην κλαψουρίζεις για τα δικά σου λάθη, αλλά μάθε από αυτά.
Κανόνας 7: Πριν γεννηθείς, οι γονείς σου δεν ήταν τόσο βαρετοί όσο είναι σήμερα. Έγιναν έτσι πληρώνοντας τους λογαρισμούς σου, καθαρίζοντας τα ρούχα σου και ακούγοντάς σε να λες πόσο «cool» είσαι. Πριν λοιπόν σώσεις τα δάση από τα παράσιτα της γενιάς των γονιών σου, προσπάθησε να καθαρίσεις τη ντουλάπα στο δωμάτιό σου.
Κανόνας 8: Το σχολείο μπορεί να έχει βρει τον τρόπο να εξαλείψει τις διαφορές μεταξύ κερδισμένων και χαμένων, αλλά η ζωή ΟΧΙ. Μερικά σχολεία έχουν απορρίψει τις αρνητικές βαθμολογίες και θα σου δώσουν όσες ευκαιρίες θέλεις για να βρεις τη σωστή απάντηση. Αυτή η κατάσταση δεν μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με την πραγματική ζωή.
Κανόνας 9: Η ζωή δεν είναι χωρισμένη σε εξάμηνα. Δεν υπάρχουν ολόκληρα καλοκαίρια διακοπών και πολύ λίγοι υπάλληλοι είναι διατεθειμένοι να σε βοηθήσουν να «βρεις» τον εαυτό σου. Αυτό μπορείς να το κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου.
Κανόνας 10: Η τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματική ζωή. Στη πραγματική ζωή οι άνθρωποι είναι στις δουλείες τους και όχι στα μπαρ και στα καφενεία.
Κανόνας 11: Να είσαι ευγενικός με τους σπασίκλες. Στο τέλος μάλλον θα καταλήξεις να δουλεύεις για έναν από αυτούς.
Είναι δευτέρα βράδυ, έχω επιστρέψει απο πσκ στην Αίγινα με γαμάτη παρέα, δεν έχω πολλά μαλλιά (οχι δεν έχω καρκίνο, μπαίνω στρατό και τα έκοψα προβλεπέ) και βαριέμαι την ζωή μου…
[ασύνδετο]
Μια γαμάτη ατάκα που είδα τυπωμένη πάνω σε αυτοκίνητο στον δρόμο στην καταραμένη κίνηση στην αθήνα που μια μέρα θα ρίξω βόμβα στο σύνταγμα να μας γλιτώσω όλους και μου άρεσε: “good planets are hard to find”
και την συνδυάζω με ακόμα δύο εξίσου γαμάτες που μου φτιάχνουν πάντα το κέφι:
“βαρέθηκα, σταματήστε την γη να κατέβω”
“η ζωή στην γη μπορεί να είναι ακριβή αλλά περιλαμβάνει και δωρεάν ταξίδι γύρω απο τον ήλιο”
δίνω και πόνο δυο τραγουδάκια να γουστάρετε μαζί με μένα:
και αυτό με τους τέλειους στοίχους:
I cannot leave here, I cannot stay,
Forever haunted, more than afraid,
Asphyxiate on words I would say,
I’m drawn to a blackened sky as I turn blue,
There are no flowers, no not this time,
There’ll be no angels gracing the lines,
Just these stark words, I find,
I’d show a smile, but I’m too weak,
I’d share with you could I only speak,
Just how much this, hurts me,
I cannot stay here, I cannot leave,
Just like all I loved, I’m make-believe,
Imagined heart, I disappear,
Seems…no one will appear here and make me real,
There are no flowers, no, not this time,
There will be no angels gracing the lines,
Just these stark words I find,
I’d show a smile, but I’m too weak,
I’d share with you could I only speak,
Just how much this hurts me,
I’d tell you how it haunts me,
I’d tell you how it haunts me,
(cuts through my day, and sinks into my dreams)
I’d tell you that it haunts me,
(cuts through my day, and sinks into my dreams)
You don’t care that it haunts me,
Oh!
There are no flowers, no, not this time,
There will be no angels gracing the lines,
Just these stark words I find,
I’d show a smile, but I’m too weak,
I’d share with you could I only speak,
Just how much this hurts me,
Just how much this hurts me,
Just how much you…